Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Η Ελληνική Ακροδεξιά περνά στην «Νέα Εποχή».

του Πολυπέρχονα ( 4 Φλεβάρη 2008 )
Η «Νέα εποχή»
Σε όλα τα χρόνια ύπαρξης του σύγχρονου Ελληνικού κράτους οι κυβερνήσεις του, όλος ο κρατικός μηχανισμός και οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί του, δούλευαν σαν ντόπιοι τοποτηρητές-εγγυητές των συμφερόντων ξένων οικονομικοπολιτικών κέντρων διότι μέσα από την προσκόλληση σε αυτά οποία προσδοκούσε όφελος η Ελληνική αστική τάξη. Τα ξένα κέντρα αυτά ξεκίνησαν από βάση «εθνική», αυτή των μεγάλων δυνάμεων της εποχής της αποικιοκρατίας και σταδιακά μέσα από την ανάπτυξη του καπιταλισμού και των πολυεθνικών άρχισαν να δημιουργούνται και να διευρύνονται διεθνείς συμμαχίες. Έτσι πλάι στο «εθνικής» βάσης εξαγόμενο διεθνώς κεφάλαιο άρχισε να διαμορφώνεται και να αναπτύσσεται το «παγκοσμιοποιημένο» χρηματιστικό κεφάλαιο, ως σύμφυση κεφαλαίων προερχόμενων από διαφορετικές ιμπεριαλιστικές χώρες και να δημιουργούνται κεφαλαιοκρατικοί όμιλοι με βάση τους όχι μια μόνο ιμπεριαλιστική χώρα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις να φτάνουν να έχουν οικονομική και πολιτική βάση ακόμα και στο σύνολο των ιμπεριαλιστικών χωρών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα κυρίαρχα κόμματα στην Ελλάδα ήταν το «Αγγλικό Κόμμα» του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, το «Γαλλικό Κόμμα» του Ιωάννη Κωλέττη, το «Ρωσικό Κόμμα» του Ιωάννη Καποδίστρια.
Σταδιακά όμως, με την ανάπτυξη του μονοπωλιακού καπιταλισμού άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο αισθητό το κεφάλαιο με πατρίδα του «όλη τη γη» ταυτόχρονα με εργάτες σκλάβους με πατρίδα τους επίσης «όλη τη γη», που να μετακινούνται από χώρα σε χώρα μέσα από τα «ανοικτά σύνορα» σαν μοχλός διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών ιστών. Παράλληλα είχαμε ενίσχυση και δημιουργία νέων διεθνοποιημένων οικονομικών και πολιτικών δομών, με εξουσίες να περνάνε από «εθνικό» επίπεδο σε «υπερεθνικό» και προσαρμογή της οικονομίας και της παραγωγής στα νέα δεδομένα με περισσότερες αποφάσεις να παίρνονται πρώτα σε διεθνές πλέον επίπεδο και κατόπιν να εφαρμόζονται σε εθνικό, όπως τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που εφάρμοσε την τελευταία δεκαπενταετία η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η σύμφυση κεφαλαίων και συμφερόντων ανάμεσα σε διαφορετικά ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν καταργεί τις αντιθέσεις ανάμεσά τους, ούτε την ύπαρξη κεφαλαίων που να κινούνται στη διεθνή αρένα με κύρια βάση τους ένα και μόνο κράτος. Ούτε έπαψαν να οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στα διεθνοποιημένα πλέον ιμπεριαλιστικά κέντρα που γιγαντώνονται και διεκδικούν το μοίρασμα των αγορών. Μάλιστα όταν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται έντονα στη γεωγραφική επικράτεια τρίτων χωρών, τότε εκδηλώνονται με καλλιεργημένες από τους ξένους ιμπεριαλιστές πολεμικές ή κοινωνικές συγκρούσεις ανάμεσα σε μερίδες των ντόπιων πληθυσμών, που γίνονται αναλώσιμα πιόνια στη σκακιέρα της σύγκρουσης για το μοίρασμα της λείας μεταξύ των διεθνών κέντρων. Στις περιπτώσεις όμως που τα διεθνή συμφέροντα βρίσκουν τους «ιθαγενείς» ενωμένους ενάντιά τους τότε επεμβαίνουν εναντίον τους ενωμένα, υποστηριζόμενα από πολυεθνικό στρατό με μισθοφόρους προερχόμενους από τα γκέτο των ΗΠΑ ή τις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι ιθαγενείς από τον Άγιο Δομίνικο την Ουγκάντα και τριτοκοσμικές χώρες της Ασίας , προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις. Η σύγχρονη ενίσχυση των παγκοσμιοποιημένων οικονομικών πολιτικών και στρατιωτικών δομών σε συνδυασμό με την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», το άνοιγμα των συνόρων και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά που εμφανίζονταν σαν όραμα οικονομικών, πολιτικών και θρησκευτικών λόμπι από το 19ο ήδη αιώνα, είναι το πολιτικό οικονομικό και στρατιωτικό σκέλος αυτού που αποκαλείται σήμερα «νέα τάξη» ή «νέα εποχή».

ολόκληρο το άρθρο στον "Μαύρο Κρίνο"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Διοξίδιο της παραπληροφόρησης, της φύσης, της πολιτικής, της κακομοιριάς, της open democracy, της μπλογκόσφαιρας, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του μπουγαδοκόφινου, της σάτιρας και κάθε βαρονίας.